| WITSTAART HERT | Het
Witstaart Hert komt voor in Zuid Canada, Verenigde Staten (m.u.v. de 3
westelijke staten), centraal Amerika tot aan Bolivia. Ze kunnen overleven
in een verscheidenheid van omgevingen: van de uitgestrekte bossen in het
noorden van Main tot de moerassen van Florida, van agrarische landschappen tot de desolate vlakten van Texas en Mexico. Hun voeding is afhankelijk van hun leef-gebied. Daar waar ze in het bos kunnen leven van twijgen, knoppen en gras, moeten ze het in woestijnachtige omgevingen doen met de yucca, huajillo en cactus-vruchten (prickly pear). Als voedsel in de winter schaars wordt, behoren ook coniferen tot het dieet. Alleen de mannetjes zijn gewei-dragend. De geweien groeien vanaf april/mei waarbij ze in de late zomer geveegd worden. In de periode januari/maart van het jaar erop worden de stangen weer afgeworpen. In de winter is de vacht grijs om in de zomer weer roodbruin te kleuren. Er zit witte vacht om de neus, rond de ogen, in de oren, over de kin en keel, aan de binnenkant van de poten en onder de staart. Het Witstaart Hert is zeer nerveus en schichtig. Ze zijn m.n. actief rond zons-opgang en van de late middag tot de avond. Als ze vluchten zwaaien ze hun staart op een karakteristieke wijze heen en weer. Zelfs in bosachtig terrein kunnen zijn tot snelheden van zo’n 50 km/uur komen. Het zijn goede zwemmers die niet zelden een stroom of een meer over-steken om aan een roofdier te ontkomen of op een eiland naar voedsel te zoeken. |
![]() |
|||||||||||
| Odocoileus virginianus | |||||||||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
Ze beperken hun leefgebied tot zo’n vierkante km. Op zoek naar voedsel gebruiken ze telkens dezelfde paden (wissels). Het zijn solitair levende herten, vooral in de zomer. De vrouwelijk kalfjes blijven 2 jaar bij de hinde, de mannetjes zoeken hun eigen weg na het 1e jaar. De kalfjes worden zorgvuldig verborgen als er b.v. voedsel gezocht moet worden. Een kalf ligt dan tot 4 uur in dicht struikgewas zonder te bewegen of zijn behoefte te doen. Op een groot aantal plekken was het Witstaart Hert
door overbejaging praktisch uitgegroeid rond 1900. Door betere regulering
en verbetering van leefomgeving wordt het aantal geschat op zo’n
10 miljoen dieren. |
![]() |