Van de herten is de eland (Engels : “Moose”) de grootste. Karakteristiek zijn het opvallende schoffelgewei en de
grote platte neus. Tot 1.000 jaar geleden was de eland in onze contreien nog inheems, echter door verandering van
de leefomgeving (en overbejaging) is hij verdreven naar noordelijker streken. Daar vindt hij nog de uitgestrekte sompige bossen van zacht loofhout, altijd met water in de buurt.

Hij eet zacht hout, takken en twijgen met sappige bast, en soms zelfs moeras- en waterplanten. De eland een goede zwemmer, mede door zijn lange benen en gespreide teenstand.

Het mannetje leeft solitair en is een echte drifter. Echter, vanaf september als de bronsttijd begint, zoekt hij het gezel- schap van de vrouwtjes. Hij brult luidkeels (burlen) om de wijfjes te lokken en met zijn gewei stoot hij luid ruchtig tegen bomen. Elandenstieren kunnen in hevige
gevechten verwikkeld raken met elkaar om de gunst van een wijfje.